Rijdend reddingstoestel (1907)

Via een uitschuifbare koker kunnen drenkelingen vanaf een zinkend schip naar het rijdende reddingstoestel kruipen. In de wagen is een ziekenboeg waar direct eerste hulp kan worden verleend.

In de ochtend van 21 februari 1907 loopt de SS Berlin vast op de pier bij Hoek van Holland. Ongeveer anderhalf uur na de aanvaring breekt het schip in tweeën en het voorste deel van het schip zinkt onmiddellijk. De achtersteven blijft nog ruim een dag en een nacht op de pier liggen. Door de storm kunnen de reddingsboten niet in de buurt van het schip komen. Voor de ogen van het toegestroomde publiek verdrinken uiteindelijk 128 van de 144 opvarenden. Prins Hendrik bezoekt de rampplek en wordt later voorzitter van de Staatscommissie voor het reddingwezen op de Nederlandsche kust. In kranten en tijdschriften verschijnen aangrijpende artikelen over de ramp en dit maakt een diepe indruk op het grote publiek. Veel mensen vragen zich af hoe meer mensen gered hadden kunnen worden. Sommige sturen daarvoor spontaan ideeën naar de Staatscommissie. Zelfs een huisvrouw uit Drenthe stuurde haar idee voor een drijfstoel in. Vooral oplossingen met kabelbanen en reddingstoestellen op rails zijn populair. In het uiteindelijke rapport van de commissie gaat het niet over deze technische oplossingen, maar vooral over de organisatie van het reddingswezen.